Quarter-Life Crisis

That awkward moment...
Yung every staff meeting wala kang ambag sa grupo.

Pwede nga nila akong utusan magtimpla ng coffee, mag print, or bumili ng ulam sa labas ... ok lang.
Mas ok yun kesa walang ginagawa. I just want to lighten their work loads pero di ko sila matulungan.
Ako yung pinaka bata sa grupo at pinaka eng-eng.

nahiya talaga ako.

Natutulala na lang ako dito sa office iniisip kung ano bang gagawin ko.

Hanggang ngayon di ko pa rin maisip.

Hindi naman ako makapag resign kasi sino bang company ang magpapasahod sakin ng ganto kalaki?

Magiisang taon na pero yung hinihintay kong break wala pa rin.

I feel trap.

Pero di ako makahanap ng iba kasi attracted ako sa shiny objects. Ang dami kong gustong bilihin na hindi ko mabibili pag lumipat ako.

Swerte lang ang pagkahire ko dito at lagi na lang naffeel ko kung gaano ako ka incompetent as a employee. Wala akong ganap. Hindi nila ako kayang pagkatiwalaan. Nag effort naman ako na ipakita sa kanila na may something naman sakin kaya lang hindi talaga enough yun para maimpress sila. They got stuck on me also kasi they cant fire me. Yung magffire sakin nasa malayo at di ok sakin yung feeling ng ganito. Ako na siguro yung pinaka sosyal na tambay. San ka nakakita ng Tambay na pinapasweldo habang nag-aaral, naka-expresso, may food supply, nakakapagrent ng studio type apartment na 9k per month, nakakapagshopping, nakakakain sa masarap, nakakapagbigay sa family, nakakapaghulog sa SSS, Philhealth, Pag-ibig at insurance.

Sinong baliw ang maghhire sa 22 year old girl, fresh grad at walang degree para paswelduhin ng 500 per hour na nagsayaw lang nung Christmas party? Yun lang ata yung moment na napagpawisan ako.

Mas pagod pa ko nung OJT ako, kung saan-saang planta ako pinapadala, kesyo sa pagawaan ng softdrinks, ng feeds or ng alak, nakakapagod yun at maliit lang ang pera, 150 per day lang ako nun pero motivated ako sa araw-araw kasi kahit pinapadala nila ako kung saan-saan , pinapabayan , nabibilad sa araw at nadudumihan ng wala ring masyadong alam... napipilitan akong gumawa ng diskarte sa buhay, at eventually natutuhan ko yung mga ginagawa ko. At the end of the day, i thank God that Im surviving despite of the things i lack, Im earning a lot, not in money but in knowledge and values.

Life is not about the money but in things making you feel alive.

It feels good going to mall and buy something you like
It also feels good pampering yourself, eating delicious foods, living in a comfortable place
and being free to do anything you want.

But that is just for a moment, those things are not making me happy.

Im not complaining that God is so generous to me but i just realized, I dont need so much money,
I need my sense of responsibility, I need more of my family, I need my friends, I need someone to talk to, someone that can listen to me and appreciate some of brilliant thoughts, I need to learn so much things and experience more because Im young but now i feel so old.

Im trying to reach out people but they cant reach me.

Eto na ba yung tinatawag nilang Quater Life Crisis?